1-бөлім. Даниярдың нұсқасы: Сән мен «Барахолканың» құрбаны

Бәрі анамның «Данияр, сен мектепке барасың, саған сәнді киім керек» дегенінен басталды. Мен қуандым. Мен «келбет» TikTok блогерлеріндегідей деп ойладым: үлкен жемпір, керемет кроссовкалар және кепка. Ой, мен қаншалықты қателескен екенмін.

Сенбі күні таңғы алтыда олар мені көлікке отырғызып, «Барахолкаға» апарды. Егер сіз тамыз айында «Барахолкаға» бармаған болсаңыз, «Survival» шоуына кастинг қалай өтетінін білмейсіз. Онда соншама көп адам болды, бүкіл Қазақстан іш киім мен мектеп дәптерлерін бір уақытта сатып алуды шешкендей болды.

Олар мені жаңа шиналар мен палаудың иісі шығып тұрған контейнерге алып кірді. Сатушы Роза тәте маған әрең қарады да, қатты дауыспен: «Ой, қандай жігіт!» деп айқайлады. «Менің оған дәл костюмім бар, таза күркетауық!» Күркетауық көк түсті және маған үш өлшем тым үлкен болып шықты.

Шалбарымды киген кезде, қолтығымның айналасында бір жерде аяқталды. Мен бешбармақты тым көп жеген Карлссон-он-те-Сиге ұқсадым.
«Анашым, олар өте үлкен!» деп айқайладым төменнен.
Бірақ содан кейін әжем сөзін бөлді:
«Бұзық, ең болмағанда олар өседі! Сен оларды төртінші сыныпқа дейін киесің! Оларды қолыңмен сызғышқа ұста, сосын біз оларды қысқартамыз».

Содан кейін олар маған аяқ киім киіп көруге мәжбүр етті. Өлшемін тексеру үшін Роза тәтем менің бас бармағымды қатты басты. Мен қытай ойыншықтары тұрған келесі дәлізге ұшып кете жаздадым. «Ештеңе етпейді, тері созылады!» деп қорытындылады ол. Сол сәтте мен түсіндім: мектеп — алдымен ыңғайлы шалбардан, содан кейін қалыпты жүру мүмкіндігінен айыратын орын.

2-бөлім. Анамның нұсқасы: Сауда орталығындағы қаржылық апокалипсис

Егер біреу маған Қазақстанда бірінші сынып оқушысын мектепке дайындаудың пайдаланылған Nexia көлігімен бірдей екенін айтса, мен күлер едім. Енді жылап отырмын.

Алдымен біз бір ақымақтық жасап, сауда орталығындағы жоғары деңгейлі балалар дүкеніне тоқтадық. Білесіз бе, «K» әрпінен басталатын бренд, онда сатушылар мектеп көйлектерінің орнына Apple акцияларын сатып жатқандай жүреді. Мен кәдімгі ақ көйлектің бағасына қарадым, оң көзім тартыла бастады. Мұндай ақшаға көйлектің түймелері өздігінен жабылып, өздігінен жуынып, Даниярдың үй тапсырмасын алып, үш тілде сөйлеуі керек!

Осы уақытқа дейін олимпиадалық сабырлықты сақтап келген әкеміз Бақыт сауда орталығының калькуляторына қарап, күртеше, желет, шалбар және аяқ киімнің құнын теңге бағамына көбейтіп, ақырын: «Білесің бе, Жанар… Барахолкада да керемет түрік заттары бар», — деді. «Ал ондағы ауа таза».

Міне, біз базардамыз. Айналамыздағылардың бәрі: «Жол ашыңыз! Ыдыс-аяқ пен көрпе!» деп айқайлап жатыр, мен пластикалық қылыштар қатарына қарай жүгіріп келе жатқан Даниярды тоқтатқым келді. Бізде «өсіруге» арналған костюм бар. Шынымды айтсам, бұл шалбарға кішкентай қауын жасыруға болады, бірақ әже дұрыс айтады – бюджет шектеулі. Біз рюкзакқа (ортопедиялық, бес әліпби кітабының салмағынан сынбауы үшін), қарындаш қалтасына, күнделігіне және «айқын жиектері бар» 20 шаршы дәптерге де ақша салған кезде, Бақыт ескі кроссовкаларына мұңайып қарап, биыл күзде солардың ішінде қалатынын түсінді.

Сол кеште үйде Даниярдың шалбарының жиегін жаптық. Әкем фонарьды ұстап тұрды, әжем процесті бақылап отырды, мен ойладым: егер ол қаңтарға дейін бұл костюмнен асып кетсе, мен оны қашықтан оқуға мәжбүрлеймін. Менің жүйке жүйем тағы бір «Барахолкаға» (бүрге базарына) шыдай алмайды.